Ο Σωκράτης απόψε δεν είναι στις καλές του. Του 'πανε τα μαντάτα για τον Πάντελιτς και σήμερα... δεν υπάρχει. Αφιερώνει το blog του στον «εγκέφαλο της Εταιρείας Δολοφόνων» γιατί τον τρελαίνει η μπαλαδόφατσά του και του λέει «θα μου λείψεις παιχταρά μου».

Σήμερα η μέρα δεν ήταν καλή. Μου είπαν τα μαντάτα για τον Πάντελιτς και πραγματικά στενοχωρήθηκα. Χρόνια είχα να πικραθώ τόσο πολύ για έναν παίκτη του Θρύλου μας. Για κανέναν δεν θέλω το κακό, ούτε θα μείνω ποτέ αδιάφορος.

Είναι αλήθεια, όμως, πως με ορισμένους δενόμαστε λίγο παραπάνω απ' ότι με τη μάζα. Είναι μερικοί παιχταράδες που η μπαλαδόφατσά τους σε ξεσηκώνει, σε αναστατώνει και σε εξιτάρει για να μην πω τίποτα πιο... λιμανίσιο.

Από αυτούς είναι ο Μάρκο. Ο «φονιάς» που εκτελεί χωρίς να το σκεφτεί. Ο killer που ανήκει στη συμμορία των σέντερ φορ με την ονομασία «Εταιρεία Δολοφόνων». Ο παλιάς κοπής κυνηγός που βρίσκεται την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο σημείο. Ο αλητάμπουρας που θα σου δώσει τη νίκη, στην περίπτωση που έχουν βαρυστομαχιάσει οι άλλοι.

Ενα-δυο πράγματα θέλω να του πω: το πρώτο είναι ότι στο Θρύλο θα δει τώρα, σε αυτή τη δύσκολη στιγμή, τι σημαίνει να είσαι ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού. Ας ρωτήσει τον Κοβάσεβιτς, τον Τζιοβάνι, ακόμα και τον Γκαλέτι που του σταθήκαμε, αλλά εκείνος τα ήθελε όλα δικά του.

Να μην ανησυχείς για τίποτα παιχταρά μου. Ο Μαρινάκης θα είναι δίπλα σου από τώρα, που είσαι στην αρχή της περιπέτειάς σου, μέχρι το τέλος. Γιατί έτσι κάνουμε εμείς οι λιμανίσιοι. Μπορεί να μη μιλάμε με το “σεις” και με το “σας”, αλλά έχουμε μπέσα, καρδιά και ντομπροσύνη. Κι αυτούς που προσφέρουν δεν τους ξεχνάμε. Ειδικά αν έχουν συμπεριφερθεί καλά. Να είσαι σίγουρος.

Το δεύτερο που θέλω να σου πω είναι πολύ σύντομο, μόλις λίγες λέξεις: Θα μου λείψεις παιχτούρι μου. Γι' αυτό κοίτα να γυρίσεις πιο δυνατός, γιατί δεν αντέχω να μη σε βλέπω να πανηγυρίζεις τινάζοντας την τιμημένη φανέλα μας.

Στο ξαναλέω: θα μου λείψεις παιχταρά μου.