Πολύς λόγος έγινε για το μπλουζάκι του Παναγιώτη Αγγελόπουλου με το 18-2. Για το αν έκανε χιούμορ, για το αν με αυτόν τον τρόπο… επαναστάτησε για το αν «ξύπνησε» αργά ή προέβη σε μια εντελώς άστοχη ενέργεια. Κρίνοντας, όμως, τους Αγγελόπουλους με τα ίδια κριτήρια που χρησιμοποιείς και για τους υπόλοιπους Έλληνες παράγοντες, είναι σαν να προσπαθείς να αποδείξεις ότι το μόνο που διαφέρει μεταξύ της Πρέμιερ Λιγκ και της Σούπερ Λιγκ είναι το… πρώτο συνθετικό!

Οι Αγγελόπουλοι είναι μια κατηγορία μόνοι τους. Δεν αντιγράφουν μεθόδους και τακτικές, δεν χρησιμοποιούν τον εύκολο δρόμο, δεν κάνουν αυτά που δεν θέλουν να τους κάνουν! Ούτε πολιτική κάνουν, ούτε για χειροκροτητές ψάχνουν. Η φιλοσοφία τους είναι αυτή που είναι και σ’ όποιον αρέσει. Στην τελική ή θα αλλάξουν αυτό το σύστημα ή θα σηκωθούν και θα φύγουν. Ήδη προειδοποίησαν. Καμία ανάγκη δεν έχουν το μπάσκετ. Το αντίθετο μάλλον ισχύει…

Το  μήνυμα του προέδρου του Ολυμπιακού στον Ψαριανό, αποτυπωμένο σε ένα μπλουζάκι είχε πολλούς αποδέκτες. Το μόνο εύκολο για τους Αγγελόπουλους, ξέρετε, θα ήταν να έχουν 3-4 πρωταθλήματα με τον τρόπο που τα… έχαναν. Σε κάποιους αρκεί η επιτυχία με κάθε τρόπο και κάθε κόστος. Σεβαστό, αλλά δεν πρόκειται για μαγκιά. Είναι σαν να ρίχνεις μια γυναίκα στο κρεβάτι επειδή έχεις φράγκα και της κάνεις 10 δώρα τη μέρα. Εντάξει, θα κάνεις σεξ, αλλά πάντα μέσα σου θα ξέρεις την αλήθεια…

Για ανθρώπους τόσο ισχυρούς οικονομικά, καταξιωμένους παγκοσμίως στον επιχειρηματικό τομέα, όπως οι Αγγελόπουλοι,  η επιτυχία σε έναν χώρο όπως το ελληνικό μπάσκετ θα μπορούσε να έρθει με πολύ απλό τρόπο. Στο χέρι τους ήταν να συνεχίζουν να… χτίζουν ορόφους σ’ ένα σαθρό οικοδόμημα και να δίνουν αξία σ’ ένα σωρό λαμόγια. Θα μπορούσαν να έχουν την απόλυτη αβάντα του Τύπου, γεμάτο γήπεδο σε κάθε ματς, βουλωμένο το στόμα κάθε αντιρρησία και διαιτητές να τους σφυρίζουν 200-0. Αμφιβάλει κανείς;

Η μαγκιά των Αγγελόπουλων δεν είναι ούτε τα μπλουζάκια, ούτε τα μπάτζετ των 30 εκατομμυρίων ευρώ. Είναι το πεισματικό ΟΧΙ που λένε τόσα χρόνια στα κάθε λογής τρωκτικά και στην αγοραστή δόξα. Έδωσαν χρόνο στο… ελληνικό μπάσκετ μήπως και καταλάβει ποιο είναι το πραγματικό συμφέρον του. Λάθος τους. Έπρεπε να ξέρουν εκ των προτέρων ότι κάποιες …συνήθειες δεν κόβονται με τίποτα, όντας πιο εθιστικές κι από τα ναρκωτικά. Με το που είπαν, όμως, ότι φεύγουν, έσφιξαν τα… γάλατα. Θυμήθηκαν όλοι πόσο σημαντικά είναι τα δύο αδέρφια για το άθλημα. Κι ας το είχαν ξεχάσει λίγο καιρό πριν, στους τραγελαφικούς τελικούς της Α1.

Πλέον, οι ιδιοκτήτες του Ολυμπιακού θα ξεμπροστιάζουν τους πάντες. Σε χλωρό κλαρί δεν θα αφήσουν κανέναν, μέχρι που τελικά όλοι να υποχρεωθούν να τους σέβονται θέλοντας και μη. Γιατί είναι τρελοί με ΤΗΝ ΙΔΕΑ του Ολυμπιακού, αγαπάνε το μπάσκετ και επιμένουν να έχουν όραμα. Γιατί δημιουργούν κάτι υγιές, ηθικό και ελληνικό. Γιατί επανδρώνουν μέσω του Ολυμπιακού τη νέα γενιά της εθνικής ομάδας.

Όσοι μπορούν να καταλάβουν, θα τους στηρίξουν. Όσοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν, θα κάνουν ό,τι περνάει απ' το χέρι τους για να τους διώξουν από τον χώρο. Άντε να δούμε ποιος θα κερδίσει…