Θανάσης Χειμωνάς

Λίγες ώρες πριν μπούμε στον Ιούνιο, δύο ονόματα φαντάζουν ως επικρατέστερα για τη θέση του δεύτερου (;) τερματοφύλακα του Θρύλου: Αυτά των Ελντίν Γιακούποβιτς (το φαβορί) και Δημήτρη Ελευθερόπουλου (το αουτσάιντερ).

Φίλος μου, επίσης Ολυμπιακός, μου λέει: «Θα σκίσουμε απόψε, έτσι;»

Σκέφτομαι: «Καλά, αύριο δεν είναι το μπάσκετ με τον Βάζελο;»

«Τι εννοείς;» ρωτάω.

«Εμείς, η Μπαρτσελόνα. Θα σκίσουμε απόψε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ».

«Ποιοι είμαστε εμείς; Από πού συμπεραίνεις πως εγώ υποστηρίζω την Μπαρτσελόνα;» απαντώ.

«Μα είσαι Ολυμπιακάρα! Όλοι οι Ολυμπιακοί υποστηρίζουμε την Μπαρτσελόνα».

Λέτε να βρισκόμαστε μπροστά στο τέλος της Παναθηναϊκής Αυτοκρατορίας; Μιλάω φυσικά για το μπάσκετ (στα υπόλοιπα αθλήματα ο αιώνιος αντίπαλος βρίσκεται με το ένα πόδι στον τάφο) και εν όψει των τελικών που ξεκινούν την Πέμπτη, στο ΣΕΦ. Είχα την τύχη να βρίσκομαι στη Ρώμη το 1997, όταν ο Θρύλος έφτανε στην κορυφή της μπασκετικής ιστορίας του με την κατάκτηση του (τότε) Κυπέλλου Πρωταθλητριών και φυσικά την ατυχία να ζήσω την παρακμή του αθλητικού τμήματος που κράτησε ψηλά την ερυθρόλευκη σημαία σε δύσκολους καιρούς.

Κουράστηκα… Στην αρχή το διασκέδαζα, έκανα πλακίτσα αλλά τώρα πλέον έχω βαρεθεί. Ονόματα, ονόματα, ονόματα… Δε λέω, όσο μπορώ να θυμηθώ σε κάθε μεταγραφική περίοδο δεχόμασταν ανηλεή βομβαρδισμό από «μεταγραφικούς στόχους του Ολυμπιακού». Αυτό όμως που συμβαίνει φέτος έχει ξεπεράσει κάθε όριο.

Την εποχή που το σίριαλ «Μιραλάς» συναγωνιζόταν σε δημοτικότητα «Το Νησί» είχα εκφράσει την απορία μου για τη στάση του Βέλγου. Σήμερα, που απολαμβάνουμε πλέον το σίκουελ της επιτυχημένης εκείνης σειράς (το οποίο ονομάζεται «Τζεμπούρ») η απορία παραμένει πάνω κάτω η ίδια: Για ποιο λόγο τα κάνει όλα αυτά ο Αλγερινός;

Διαβάζω για τα δεκάδες χιλιάδες sms των φίλων του Ολυμπιακού στην προσπάθεια «διάσωσης» του Ερασιτέχνη. Χαίρομαι γιατί βλέπω πως ο κόσμος της ομάδας μας στέκεται δίπλα της στα δύσκολα. Σηκώνεται –έστω και μεταφορικά– από τον καναπέ και κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του –κυριολεκτικά!– για να την ενισχύσει.

Χάζευα που λέτε χθες το Katimagiko.gr και πέφτει το μάτι μου σε ένα κομμάτι για τον Γιαννούλη Φακίνο. «Επ! Τι γίνετε άραγε σήμερα αυτός ο παιχταράς;» σκέφτηκα και κλίκαρα πάνω στο σχετικό λινκ. Με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσα πως το πάλαι ποτέ μεγάλο ταλέντο του Ολυμπιακού αγωνίζεται στην ομάδα της οποίας είμαι ιδιοκτήτης! Αλήθεια λέω φίλοι μου!

Είμαι (μαζί με μερικές χιλιάδες άλλους) ιδιοκτήτης μιας αγγλικής ομάδας η οποία αγωνίζεται στην έκτη την τάξη κατηγορία της χώρας και ονομάζεται Έμπσφλιτ Γιουνάιτεντ!

Θυμάμαι μικρός μια τηλεοπτική σειρά τρόμου, βασισμένη σε διηγήματα του διάσημου συγγραφέα του είδους, Ρέι Μπράντμπερι. Η σειρά ξεκινούσε με τη –μάλλον κωμική– φιγούρα του ίδιου του Μπράντμπερι σε αυτό που φερόταν ως γραφείο του - ένα γραφείο τίγκα σε κάθε λογής παλιοπράγματα.

Από τη μία ενθουσιασμός για το οριστικό και αίσιο τέλος του σίριαλ «Κέβιν Μιραλάς». Ομολογώ πως η εξέλιξη αυτή δεν με εκπλήσσει: Από τη στιγμή που και οι δύο πλευρές επιθυμούσαν διακαώς τη συμφωνία, ήταν πλέον εξαιρετικά δύσκολο να «στραβώσει» κάτι. Αντίθετα, η τροπή που έχει πάρει το θέμα «Κώστας Μήτρογλου» με προβληματίζει…